anatomy

อะนะโตะคาร์

posted on 27 Oct 2006 03:01 by lolay in ART

(ANATOMY CAR)

สวัสดีครับ

ร่างกาย....เกิดมาเราก็อยู่ ใช้ ดูแลมัน เทียบร่างกายของเราเช่นรถยนต์คันหนึ่ง...เป็นเช่นนั้น มันมีอายุ มีช่วงเวลาแห่งความสดใส มีป่วย มีหักมีผุพัง มีกร่อนไปตามวันเวลา อายุของรถคันหนึ่งอาจใช้ได้อย่างยืนยาวนาน มันก็อยู่ที่การดูแลบำรุงรักษาของผู้ใช้

รถ...รถเมื่อใช้ไปจนเก่าหรือเบื่อ เราก็อาจนำมันขายไปเป็นรถมือสอง ทิ้งมันไว้ที่เต้นท์...รอคนมาใช้มันต่อไป...จากนั้นเราก็เปลี่ยนรถใหม่ เป็นรุ่นใหม่ และเราก็ขับมันไป และอาจลืมมันไปได้เพี่ยงไม่นาน...นาน

ต่างจากร่างกายของเรา... ที่ผู้ใช้กับสิ่งที่ใช้เป็นตัวตนเดียวกันโรงพยาบาลมีเพื่อซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอหัก ขาด แตก งอ"โรงพยาบาลเปรียบเมือนอู่ซ่อมรถ" ทุกคนที่เกิดมา ก็ต้องพบกับโรงพยาบาล "เว้นบางคนที่เกิด จากฝีมือของหมอตำแย"

เราออกมาจากกกกกก

"ออกจากท้องแม่" "ออกจากห้องคลอด""ออกจากโรงพยาบาล"

เรา...เรากลับมาบ้านพร้อมกับแม่ผู้ที่คลอดเราออกมา มีพ่อเดินตามมา

เราต้องย้อนกลับไปโรงพยาบาลอีกหลายครั้ง เมื่อเราป่วย เมื่อเราฟันผุ

ร่างกายของเราจะปล่อยไว้ที่มือหมออย่างเดียวไม่ได้ อย่างน้อยเราควรต้องรู้จักมันบ้าง

ครั้งแรกที่ผมเริ่มเรียนศิลปะ ก็ต้องฝึกเขียน กายวิภาค พวกเรา(เพื่อนๆ)เริ่มจากกระดูกก่อนครับ เขียนโครงสร้างโดยการวัด เทียบ% แท้จริงแล้วไม่ได้เรียนวาดให้เหมือนแบบ แต่การเขียนวาดนั้น เป็นเช่นการบันทึกและฝึกการจดจำ มันได้ผลแฮะ เราค่อยๆจดจำโครงสร้างของกระดูก สัดส่วน มีชื่อเรียกมันแต่ละชิ้น ได้เข้าใจคุณสมบัติ คุณค่าของมัน..ที่มีมันอยู่ หน้าที่ของมัน

จากกระดูก...ขยับมาศึกษาเรื่องกล้ามเนื้อ เอ็น ข้อ ปลี-กล้าม การประกอบยึดของข้อกล้ามเนื้อแต่ละส่วนกล้ามเล็ก กล้ามโต กล้ามยาว

ลงรายละเอียดมากขึ้นในบางส่วน เช่นใบหน้ามีกล้ามเนื้อกี่ชิ้น มีเอ็น กระดูกอ่อน เส้นเลือดหลักๆ หรือนิ้วมือเท้า ก็มีความซับซ้อน

เราเขียนใบหน้าคน เขียนคนในท่ายืน ท่านั่ง ได้อย่างเข้าใจมากขึ้นหลังจากที่ผ่านเดือนปีของการศึกษา จะต่างจากพวกนักศึกษาแพทย์ก็ตรงที่เราไม่ได้ลงลึกถึงขนาดไปผ่าร่างกายคนจริงๆ ซึ่งนั่นโคตรละเอียด

เราแค่อาศัยหนังสือตำราต่างประเทศที่อยู่ในห้องสมุด บางเล่มก็เป็นเล่มเดียวกันกับที่แพทย์เรียนนะ

ในเรื่องการจดจำที่ติดตัวมา เมื่อเราเดินทางมาในจุดที่มากกว่านั้น ซึ่งก็คือ ท่าทางของมนุษย์ ท่านอน ท่านั่ง การบิดเอียงตัว ซึ่งมีความสำคัญมาก ตอนเรียนมีนางแบบนายแบบมายืนเป็นแบบ มีเพื่อนบางคนเขียน คนยืนไม่อยู่ นั่งไม่ติด ยืนล้ม นมเอียง ก้นเบี้ยว

มนุษย์มีความแตกต่างกันอีกนะ มีวัยที่แตกต่างกัน มีเพศที่แตกต่างกัน มีรูปร่างที่ต่างกัน กว่าจะถึงการวาดเขียนที่ออกมาแล้วสะท้อนถึงความรู้สึกของความเป็นมนุษย์ได้นะ.......อืม นานอยู่

อย่างน้อยการเรียนวิชากายวิภาคในวิชาศิลปะก็ทำให้ความเข้าใจในเรื่องร่างกายมีมากขึ้น ที่เหลือเราไปซื้อหนังสือมาอ่านเพิ่มเติมเรื่อยๆ อีกหน่อยเราก็จะรู้มากขึ้น

ไม่รู้ว่าร่างกายของผมของคุณ...จะอยู่กับชีวิตของเราไปอีกนานเท่าไหร่

ดังนั้นเราควรดูแลร่างกายของเราให้ดี กินอาหารดี และออกกำลังกาย ฝึกจิตใจให้มีความสุข

และ....หาคนรักสักคน มาช่วยดูแลด้วย ฮ่า ฮ่า ฮ่า


edit @ 2006/10/27 03:55:05