GO

ลมเย็นเฉียบพัดมา..พร้อมกับละอองเกล็ดหิมะรูปดาวแฉก ฟ้าว.....ว

นับแต่รับหัวใจซามูไรB8.5 มาอยู่ในตัว.....ข้าพเจ้าพยายามปลิดภาระอันเป็นเหตุแห่งความกังวลใจทั้งหลายออกไป ธรรมชาติของหัวใจนักรบ มิอาจล่วงรู้ได้ว่าเมื่อใดจะถูกพิชิต การรับรู้ถึงความหอมหวานแห่งชนะอยู่หลายครั้งนั่นหมายถึงยังมีลมหายใจอยู่...แต่หากรบแพ้นั่นหมายถึงชีวิต และคงไม่มีความจำเป็นใด ที่จะรับรู้เรื่องราวบนโลก..ภายหลังจากหัวใจหยุดเต้นแล้ว

ภาระอันเป็นเหตุแห่งความกังวล คือ สิ่งของสะสม ทรัพย์สมบัติ สิ่งของมีค่า ความรัก

ระหว่างข้าพเจ้าเดินทางขึ้นเหนือของเกาะคิวชู (Kyusyu) ขณะนั้นอากาศเย็นยะเยือก..ใบไม้เปลี่ยนสี ก่อนจะมุ่งเข้าวัด ดาไซฟุ (Dazaifu) สายตาก็เหลือบเห็น ไอ้มดแดงวี 1 หรือวี 2 ไม่ค่อยแน่ใจ เพราะไอ้สองตัวนี้หน้าตามันเหมือนกันยังกับแกะ มันยืนจังก้า ในท่าพร้อมสู้ อยู่หน้าบ้านเล็กๆโทรมหลังหนึ่ง กะ....กึก..

ข้าพเจ้าไม่รู้ว่ามันจะมาไม้ไหน ต่างยืนจ้องกันอยู่อย่างนั้นถึง50 วัน อ่อนล้าอย่างมาก..จนวันสุดท้ายจึงตัดสินใจลุย....เราต่อสู้กันถึงสิบนาที สุดท้ายก็เสมอและตกลงเป็นเพื่อนกัน ก่อนจากลาจึงขอถ่ายรูปคู่เป็นที่ระลึก ....การรบเสมอทำให้มีชีวิตอยู่ต่อไป

พิพิธภัณฑ์ของสะสมแห่งความรัก

ณ ทางก่อนเข้าวัด ดาไซฟุ (Dazaifu) มันดูเหมือนบ้านคน โทรมๆเก่า แต่เมื่อเดินเข้าไปข้างใน ก็ต้องทึ่ง เพราะทุกกระเบียดนิ้ว เต็มไปด้วยสิ่งของสะสม ที่ผ่านกาลเวลามานานทีเดียว เป็นของหายาก สิ่งของถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ...

ได้คุยกับเจ้าของที่แห่งนี้ "ผมสะสมของพวกนี้เพราะความรักที่มีต่อมันครับ"

ระบุ..รูปแรก คือภาพเจ้าของพิพิธภัณฑ์ (เสื้อแดง)กับแม่ที่อุ้มหลานสาว

ฮ่า ฮ่า ฮ้า....





edit @ 2006/10/14 02:13:03